Rodzina Wieruszewski

azwisko WIERUSZEWSKI pochodzi od nazwy wioski Wieruszew blisko Gosławic w powiecie konińskim. W oparciu o wielu polskich heraldyków Wieruszewscy pieczętowali sie herbem Leszczyc. Jest to jeden z najstarszych polskich herbów znany już w XII wieku. Pierwsza pisemna wzmianka o nazwisku Wieruszewski jest w Tekach Dworzaczka kiedy to w 1499 r. Andrzej Wieruszewski burgrabia kaliski pojął za żonę Małgorzatę Kozmińską córkę Bartłomieja z Iwanowic, kasztelana kaliskiego herbu Poraj. Więcej pisemnej informacji jest o Kazimierzu Wieruszewskim ur. 1681r. który w latach 1724-1732 był kapelanem i teologiem prymasa Teodora Potockiego.

W 1994 roku było w Polsce 740 osób o nazwisku Wieruszewski. Najwięcej 144 w woj. kaliskim, 121 woj. poznańskim i 98 woj. łódzkim.

W XVI-XVII wieku wiele polskiej szlachty wyjechało na Wołyń gdzie w większości żyli do końca XVIII wieku. Tam też żyła rodzina Wieruszewskich, której przedstawiciel był szambelanem u hrabiego Działyńskiego. Pod koniec XVIII wieku hrabia Działyński powrócił do swojej posiadłości Kórnik pod Poznaniem. Za nimi przyjechali Wieruszewscy.

szystkie wiadomości o rodzinie Wieruszewskich zebrał i udostępnił mnie wujek Grzegorz Wieruszewski z Gniezna za co bardzo dziękuję.

W 1818r. Jakub Wieruszewski od rodziny Działyńkich wydzierżawił ziemie w Dębnicy blisko Gniezna. Następnie cała wieś przeszła w ręce hrabiego Wołłowicza, który dostał ją od Działyńskich w posagu. Jakub Wieruszewski został uwłaszczony i ziemia przeszła na jego własność. Po śmierci Jakuba jedynym spadkobiercą został syn Jan.
ębnica w dawnych czasach podzielona była na kilka części.Dębnicę Rodowitą posiadał w 1136 r. arcybiskup gnieźnieński. Tę część zamieszkiwało 5 kmieci: Smarczek, Doman, Siedlewit, Łokana i Wieścina. W 1325 r. wieś przeszła w ręce Kapituły gnieźnieńskiej. Inna część Dębnicy tzw. Książęca darowana została w 1236 r. przez księcia Wł. Odonica biskupowi poznańskiemu - Pawłowi, który oddał ją w 1253 r. klasztorowi henrykowskiemu. Kolejna część Dębnicy należała do Piotra Ojerowicza, jeszcze inna do Bogusza. Dębnicę zjednoczyli około XIV w. Ojerze i Czestkowie z Porajów. W XVI, XVII i w początkach XVIII w. wieś była własnością Latalskich. Obecny kościół w Dębnicy pochodzi z 1726 r., rozbudowany w latach międzywojennych. Przy nim znajduje się dzwonnica z dwoma dzwonami ; jeden z nich pochodzi z przełomu XIII i XIV w., drugi z 1556r.
Po śmierci Jana ziemię przejął Józef i on zapoczątkował linię dębnicką, jego brat Franciszek zapoczątkował linię pobiedziską a Stanisław linię kłecką rodu Wieruszewskich.

ózef Wieruszewski po swojej śmierci pozostawił wszystko swojej córce Mariannie Wieruszewskiej-Nitke. Ona sprzedała dom w Dębnicy Chodyńskim. Ostatnim mężczyzną w tej linii był Walenty, który mieszkał w Gnieznie i żadne z jego dzieci nie wróciło do Dębnicy. Walerian nauczyciel zginął w 1943r. w Oświęcimiu. Kazimierz był sędzią Sądu Najwyższego oraz ostatnim Prezesem Trybunału Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. Jego syn Roman , którego rodzinę mam ogromny przywilej znać osobiście, jest reprezentantem Polski w Komisji Praw Człowieka przy ONZ.

tanisław Wieruszewski, z zawodu krawiec, poślubił Mariannę Moch wnuczkę napoleońskiego żołnierza osiadłego w Polsce. Podczas Drugiej Wojny Światowej cała rodzina żyła w Generalnej Gubernii. Po śmierci Stanisława spadkobiercą domu w Kłecku został Seweryn. Jego brat, Leonard mieszkał w Gdyni. Jego dzieci Wojciech, Maciej i Ewa mieszkaja teraz w Stanach. Następny brat Seweryna, Mieczysław, był moim dziadkiem. Helena i jej mąż podczas wojny żyli w Belgii, z której po wojnie powrócili do Gniezna. Edmund w maju 1940 był aresztowany przez Gestapo i wysłany do Dachau następnie Mathausen-Gusen gdzie został wyswobodzony przez wojska amerykańskie. Jego syn Grzegorz jest autorem tego szczegółowego opracowania o rodzinie Wieruszewski. Bronisław mieszkał w Bytomiu gdzie pracował jako dyrektor paru szkół średnich.

ranciszek Wieruszewski mieszkał w Pobiedziskach i pracował w swoim warsztacie kowalskim. Podczas Drugiej Wojny Światowej cała rodzina żyła w Generalnej Gubernii. Po wojnie powrócili do swojego domu. Jego syn Ludwik podczas wojny pod pseudonimem Malinowski walczył w Armii Krajowej í był poszukiwany przez Gestapo. Inny syn Józef podczas wojny poddawany był medycznym eksperymentom w obozie Dachau. Włodzimierz jako spadkobierca po Franciszku kontynułuje linię pobiedziską rodziny Wieruszewskich.

ój dziadek Mieczysław Wieruszewski urodził się 17 grudnia 1903 w Kłecku. Szkołę podstawową skończył w języku niemieckim przed Pierwszą Wojną Światową. Po wyzwoleniu skończył maturę w Gnieźnie w 1924r. W 1926 skończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Wągrowcu. Zaczął pracować jako nauczyciel w Barcinie koło Inowrocławia. Tam zapoznał moją babcie Marię Ceglarek urodzoną 15 kwietnia 1905 w Czerniowcu. Pobrali się w grudniu 1927 w Żninie, następnie przenieśli się do Palmierowa gdzie 30 kwietnia 1929 r. urodziła się moja mama Wiesława. Pracowali jako nauczyciele w szkole. Dziadek kochał rolnictwo. Często w czasie lekcji wychodził w pole i oglądał pracę rolników. Rodzice babci urodzili sie w Niemczech w Essen pobrali się około 1901 w Inowrocławiu a mieszkali w Żninie gdzie mój pradziadek pracował jako kierownik w tamtejszej cukrowni.

Leonard Mieczyslaw Wieruszewski

Po rozpoczęciu Drugiej Wojny Światowej cała rodzina została wywieziona do Generalnej Gubernii. Babcia z mamą wróciły do Żnina gdzie dowiedziała się, że dziadek jest poszukiwany przez Gestapo oraz, że jest na liście osób przeznaczonych do rostrzelania. Dziadek przyjął pseudonim Jan Leszczyc i pojechał w okolice Tarnowa do swojego brata Leonarda gdzie do końca lutego 1945 roku pracował jako zarządca majątku Lubcza, dóbr Pana Adama Wielowieyskiego.

1943 roku dziadek Mieczysław wstąpił do Armii Krajowej i brał udział w wielu akcjach sabotażowych przeciwko Niemcom. W 1947 roku dziadek został powołany do likwidacji odłogów w województwie śląskim. Była to ciężka praca ponieważ zaminowane pola były nieuprawiane przez trzy lata. Za tę pracę dziadek został oznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Do 1954 roku pracował jako dyrektor w nowo powstałych PGR-ach na Śląsku. Od 1954 zaczął pracować w PGR Strzykuły koło Warszawy aż do 1969 kiedy to przeszedł na zasłużoną emeryturę. 2 września1963 roku za swoją pracę został udekorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski - Polonia Restituta. Całe życie był bezpartyjny. Od 1969 roku mieszkał w Żółwinie koło Podkowy Leśnej aż do śmierci 24 grudnia 1988 roku. Został pochowany w Kłecku.

Babcia po wojnie aż do śmierci 20 listopada 1963 pracowała w szkole podstawowej w Kłecku. Pochowana jest w Gnieznie.